Evolutie westerse wapens 0 tot nu

Evolutie van 500 tot 1000

In de vroege middeleeuwen vochten krijgers met verschillende wapens. Zwaarden waren het meest geliefd, vooral de brede Vikingzwaarden. Bijlen waren populair vanwege hun kracht, speren werden zowel geworpen als in ''close combat'' gebruikt. Bogen waren al in opkomst, terwijl schilden de dragers beschermden tegen aanvallen. Zwaardvechters vochten vaak te paard, met lange lansen of zwaarden. Strijdhamers en morgensterren waren effectief tegen bepantsering. Deze wapens, elk met hun eigen voor en nadelen, hielpen de krijgers in de chaotische gevechten van de vroege middeleeuwen.

De speer vormde de basis van de schildmuur, de meest voorkomende tactiek van die tijd. Speren gaven infanteristen een groter bereik dan zwaarden of bijlen, waardoor ze vijanden op afstand konden houden of de aanval van cavalerie konden breken door de schacht in de grond te planten.

Het doel van de morgenster was ontworpen om zware bepantsering, zoals maliënkolders en vroege plaatpantsering, te doorbreken door een combinatie van brute slagkracht en penetratie door de pinnen.
Voorbeeld afbeelding: